Dług publiczny

Dodał admin, 2008-06-18 Autor / Opracowanie: Weronika Żórawska

Istotą zaciągania przez władze publiczne pożyczek, których skutkiem jest dług publiczny, jest uchwalenie niezrównoważonego budżetu

<  1  2  3    >

Różnica to kwota, o którą kapitał początkowy został powiększony w skutek indeksacji lub kapitalizacji.
• dług realny – ma znaczenie badawcze, gdyż opera się na pytaniu, jaka jest realna wartość długu publicznego przy uwzględnieniu procesów inflacyjnych?
Kolejny podział długu publicznego to:
• dług rzeczywisty – nominalne wymagalne zobowiązania bilansowe władz publicznych.
• dług potencjalny – to warunkowe pozabilansowe zobowiązanie władz publicznych związane najczęściej z udzielanymi przez władze publicznymi poręczeniami
i gwarancjami. Poręczeń takich często żądają banki krajowe i zagraniczne oraz zagraniczne instytucje finansowe udzielające podmiotom gospodarczym pożyczek lub kredytów. Władze publiczne przed udzieleniem poręczenia lub gwarancji badają wiarygodność podmiotu.
Podział długu publicznego ze względu na strukturę władz publicznych:
• dług centralny (państwowy),
• dług lokalny (samorządowy).

PRZYCZYNY POWSTAWANIA DŁUGU PUBLICZNEGO
Przyczyny powstawania długu publicznego:
1. uporczywie utrzymujący się deficyt budżetowy, który przekształca się w dług publiczny;
2. okresy wzmożonych wydatków publicznych, zwłaszcza okresy wojen i głębokich kryzysów gospodarczych;
3. realizowana doktryna ekonomiczna, która może zakładać świadome utrzymywanie deficytu budżetowego i długu publicznego jako narzędzi interwencjonizmu państwowego;
4. osiąganie celów politycznych rządzącej elity, która nie decyduje się na podnoszenie podatków, ale nie dokonuje również cięć w wydatkach publicznych; teoretycznym uzasadnieniem takiej polityki jest teza o neutralności długu publicznego dla gospodarki
i społeczeństwa; jeżeli przyjąć, że teza jest słuszna to dla rządu znacznie korzystniejsze jest zaciąganie pożyczek niż nakładanie nowych podatków;
5. wpadnięcie władz publicznych w pułapkę zadłużenia.
Cel główny to: zarządzanie długiem ma zapewnić zaspokojenie popytu rządu na pieniądz (pożyczki). Funkcjonowanie współczesnego systemu pieniężnego oraz systemu finansowego może jednak wywoływać konieczność sięgnięcia do instrumentów finansowania wydatków. W ramach celu głównego można niewątpliwie wymienić konieczność wspierania przez rząd polityki monetarnej banku centralnego. Może to odbywać się przez wchłanianie nadmiernej ilości pieniądza w drodze sprzedaży instrumentów dłużnych rządu sektorowi pozabankowemu. Rząd może także działać w kierunku umocnienia państwowych rezerw walutowych oraz ponosić pewien ciężar finansowania deficytu w bieżących obrotach bilansu płatniczego. Cele te rząd może zrealizować przez zaciąganie pożyczek za granicą albo na rynkach zagranicznych. Instrumenty skarbowe są ważną pozycją w portfelach różnych instytucji finansowych.