Minimalne wynagrodzenie rok 2002

Dodał admin, 2008-06-23 Autor / Opracowanie: Sebastian Kosowski

Najniższe wynagrodzenie od początku stanowiło gwarantowany poziom całości lub części wynagrodzenia dla wszystkich zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy

1  2  3  4  5  6    >

W latach 1977-1981 publikowane w formie uchwały Rady Ministrów służyło głównie do budowania tabel stawek wynagrodzenia i było ustalane jako minimalna stawka wynagrodzenia zasadniczego w najniższej kategorii zaszeregowania. W latach 1982-1986 ustalano zarówno poziom najniższego wynagrodzenia jak i wysokość najniższej stawki wynagrodzenia zasadniczego w najniższej kategorii zaszeregowania[3]. Od lipca 1986 r[4]. do sierpnia 1990 r. wysokość najniższego wynagrodzenia stanowiła jednocześnie najniższą stawkę wynagrodzenia zasadniczego w najniższej kategorii zaszeregowania. Powodowało to, że każde podniesienie najniższego wynagrodzenia powodowało wzrost wynagrodzeń pracowników zarabiających więcej – wynikało to z faktu, iż służyło ono do budowy tabel stawek wynagrodzenia dla wszystkich pracowników. Ponieważ powodowało to, że prowadzenie własnej polityki płacowej przez przedsiębiorstwa było praktycznie niewykonalne, od 1 września 1990 r.[5] przyjęto jako zasadę ustalanie minimalnej płacy jako kwoty pełnego wynagrodzenia gwarantowanego pracownikom za pełny miesięczny wymiar czasu pracy, niezależnie od kwalifikacji i kategorii zaszeregowania oraz od ilości stosowanych u danego pracodawcy składników wynagrodzenia. Przy ustalaniu najniższego wynagrodzenia nie uwzględniano nagród jubileuszowych, odpraw emerytalno-rentowych, nagród z zakładowego funduszu nagród, nagród z zysku, wypłaty z nadwyżki budżetowej w spółdzielniach, a także wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Konstytucja z 1997 roku [6] w ustępie 4 art. 65 przewiduje, że minimalną wysokość wynagrodzenia lub sposób jego ustalania określi ustawa. Do chwili wydania obecnej ustawy wymóg ten nie był spełniony, na co wskazywali m.in. posłowie w swoich interpelacjach [7] – art. 77 (4) Kodeksu Pracy przekazywał kompetencję do ustalenia najniższego wynagrodzenia Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej [8] w drodze rozporządzenia (zarządzenia z dniem wejścia w życie Konstytucji przestały być źródłem prawa powszechnie obowiązującego)[9].

Ustawa z 10 października 2002 roku jest przejawem dostosowywania prawa do przepisów Konstytucji. Warto jednak podkreślić, że nie jest to jedynie proste przeniesienie rozwiązań z dotychczasowych rozporządzeń Ministra Właściwego do Spraw Pracy na grunt ustawowy. Twórcy nowej regulacji w zasadniczy sposób zmienili podejście do zagadnienia wynagrodzenia minimalnego. Zrezygnowano ze stosowanej dotychczas praktyki określania jego wysokości na podstawie swobodnej decyzji organu państwowego, a zdecydowano się na ustalenie zasad zgodnie z którymi należy ustalać wynagrodzenie minimalne, jedynie pierwszą wysokość w ustawie kwotowo, i jest to 800 zł brutto, zgodnie z art. 4 ust. 1. Od 2004 roku jego wysokość będzie corocznie przedmiotem negocjacji Komisji Trójstronnej[10].